Ja Katolik
Teologia zwykłego zjadacza chleba

16 niedziela zwykła

22 lipca 2018

Jer 23,1-6; Ef 2,13-18; Mk 6,30-34
Apostowie są po pierwszej udanej próbie głoszenia Królestwa Bożego objawionego przez ich Mistrza, Jezusa Chrystusa. Kierując się Jego wskazówkami, dokonywali wielkich rzeczy, których się w ogóle nie spodziewali: uzdrawiali chorych, wyganiali złe duchy i głosili Słowo Boże, nawracając wielu na wiarę w Chrystusa. W ten sposób, na własnym przykładzie mogli przekonać się o Boskiej mocy Jezusa i Jego autorytecie. Teraz po swoim trudzie idą na zasłużony odpoczynek, aczkolwiek lud nadal garnie się wokół Jezusa, chcąc Go dalej słuchać. Spełniają się słowa proroka Jeremiasza, który w imieniu Boga Jahwe, zapowiada degradację nieskutecznych pasterzy Izraela, którzy zaniedbywali swoje owce, powodując ich rozproszenie po całym świecie, i ustanowienie skuteczniejszych pasterzy, którzy zbiorą Resztę Izraela ze wszystkich stron świata. Stanie się to pod przewodnictwem „Odrośli Dawida”, który będzie panował jako król wprowadzający prawo i sprawiedliwość na ziemi. Wtedy też lud dostąpi zbawienia i będzie bezpieczny w jego ramionach, ponieważ w Nim dokona się sprawiedliwość Boża. Proroctwo wyraźnie wskazuje na Jezusa Chrystusa, który ma władzę zbawiać i tę władzę przekazuje swoim uczniom, nieustannie troszcząc się o duchową opiekę ludu Bożego. Zbawienie swoje przypieczętuje na krzyżu, wprowadzając pokój Boży w sercach ludzi. Św. Paweł tłumaczy chrześcijanom w Efezie, na czym polega to zbawienie: „W Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości (Izraela i pogan) uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość (...); by z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i w ten sposób jednych, jak i drugich, znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele (Jego Kościoła) przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości”. I tak wszyscy w Chrystusowym Kościele mamy przystęp do Ojca. Wiemy, jakże ważną rolę odgrywają tu kapłani, którzy kontynuują misję apostołów.